De Witte Duif — Een Sanctuarium Geschonden
De avond in Rome begint ogenschijnlijk rustig, maar onder de oppervlakte broeit spanning. De coterie opereert verdeeld: Cedric en Lucrezia hebben zich in de Witte Duif gevestigd, terwijl Battista zich bij hen voegt na zijn werkzaamheden aan de Sapienza.
Zindello en het spel
Cedric raakt verwikkeld in een dobbelspel met een Ravnos die zich voorstelt als Zindello. Wat begint als een luchtig gokspel verandert al snel in een duel van intelligentie, manipulatie en halve waarheden. Er wordt niet om geld gespeeld, maar om antwoorden.
Zindello blijkt scherpzinnig en gevaarlijk observant. Hij ontfutselt Cedric persoonlijke informatie — onder meer waar hij verblijft — en houdt zelf drie vragen tegoed voor later. Cedric probeert met Chimistry het spel te manipuleren, maar wordt doorzien. De Ravnos vertrekt met een glimlach, terwijl Cedric achterblijft met het besef dat hij mogelijk meer heeft prijsgegeven dan verstandig was.
Belangrijker nog: Cedric ziet op Zindello’s lichaam het bekende driehoekige symbool dat de groep eerder tegenkwam. Een teken dat steeds vaker opduikt — en zelden toevallig.
De dames van de Witte Duif
In de zaal verschijnen drie invloedrijke Kindred-vrouwen — de feitelijke beschermers van dit sanctuarium. Hun aanwezigheid straalt autoriteit uit:
- Een bleke vrouw in zwart (Ariadne), necromantisch en scherp.
- Een jonge vrouw in rood, charismatisch en politiek.
- Een oudere vrouw in wit verband, onheilspellend en mentaal gevaarlijk.
Zij lijken de onofficiële hoeders van deze neutrale grond. Ondertussen observeert Lucrezia een diplomatiek overleg tussen drie hermetische magiërs (Orde van Hermes) en drie weerwolven. De spanning is voelbaar.
De escalatie
Het breekpunt komt plotseling. Een kist met zilveren munten wordt geopend. De weerwolven reageren heftig — zilver is voor hen dodelijk. Wat een onderhandeling had moeten zijn, ontploft in razernij. De eerste weerwolf transformeert en valt aan. Binnen seconden verandert de Witte Duif in een slagveld.
Hermetische magie wordt ontketend. Weerwolven regenereren terwijl klauwen door vlees en steen scheuren. Tafels splinteren, muren breken, omstanders sterven.
Cedric gebruikt Chimistry om mist te creëren en paniek te beperken. Hij helpt vluchtende mensen naar boven. Battista grijpt necromantisch in en versterkt Ariadne’s oproep — een gladiator-geest verschijnt en bindt tijdelijk een van de weerwolven.
Toch blijft het gevecht woest. De lijfwachten van de dames — gewapend met zilver — interveniëren. Eén van hen wordt opengereten. Uiteindelijk wordt de leidende weerwolf onthoofd. De balans lijkt hersteld.
De ondervraging
De laatste magiër — drager van het zonnesymbool (goud/alchemie) — wordt geconfronteerd door de dames. Presence en Dementation slaan als golven over hem heen. Hij wordt systematisch mentaal afgebroken.
Maar hij is machtig. Op het cruciale moment grijpt hij een verborgen artefact en activeert het.
De zon onder de aarde
Een flits van pure zon barst los. Echte zon. Ondergronds. De drie dames worden vol geraakt. Hun huid verbrandt in seconden. Cedric en Lucrezia voelen de pijn van kort zonlicht, maar staan verder weg. De magiër verdwijnt in dezelfde flits.
Het sanctuarium — dat volgens Ariadne onder bescherming stond — is geschonden. Dat zou niet mogelijk moeten zijn.
Nasleep
De mist trekt op. De ravage wordt zichtbaar:
- Meerdere doden.
- Een onthoofde weerwolf.
- Vernietigde catacomben.
- Een gewonde lijfwacht.
- Drie zwaar verbrande Kindred-vrouwen.
Ariadne begint onmiddellijk de doden necromantisch te binden en te ondervragen. De andere twee dames breken de magiër mentaal af, maar zijn te laat om zijn vlucht te voorkomen.
Op de plek waar hij stond, blijft slechts één ding achter: een klein wit beeldje — een haarloze figuur met scherpe tanden. Een artefact. Een sleutel. Of een waarschuwing.
Gevolgen
- Het sanctuarium is niet onaantastbaar.
- Iemand heeft de beschermende invloed van de Dames weten te omzeilen.
- De Orde van Hermes beschikt over middelen om echte zon te projecteren.
- Zindello — met het driehoekige symbool — is mogelijk geen toeval.
- De spanningen tussen facties in Rome zijn explosief.
De Witte Duif staat nog overeind. Maar haar onschendbaarheid is gebroken. En Rome is gevaarlijker dan ooit.